Bu, trafik kırmızısı renginde, 1970 model bir Mercedes 280 SL.
Motoru 170 beygir gücünde, 2,8 litre hacminde ve düz altı silindirli.
Spor araba isteyen,
ama konfordan da vazgeçmeyenlerin arabası.
"Gençleri anlıyorum ve onlar gibi olmak istiyorum,
ama yerde yatacak kadar değil."
- Alo. - Alec? Ben Jerry.
Merhaba. Ne haber? Ne var ne yok?
- Kahve içelim mi? - Şimdi mi?
- Seni alayım. - 30 dakika içinde iniyorum.
Tamamdır.
Ben, Jerry Seinfeld. Comedians in Cars Getting Coffee'yi izliyorsunuz.
Bugünkü konuğum Alec Baldwin.
Büyük oyuncu, film yıldızı ve gördüğüm en komik insanlardan biri.
İyi görünüyorsun.
Şaşırdın mı?
Doğu 96. Cadde
Häagen-Dazs dondurmalara bak.
- Dağ gibi dondurma. - Çok güzel.
- Dondurmayı bıraktım. - Biliyorum.
Hayatında bir gün bile şişman olmadın, değil mi?
Hayatında hiç kırmızı ışığa takılmadın, değil mi?
YEŞİL IŞIĞI BEKLEYİN
Aynı kasabada büyüdük. Hemşeriyiz.
Evet. Massapequa.
Sence hangimiz buraya varmak için daha çok çalıştı?
Açıkçası, bence ben daha çok çalışıp daha az kazandım.
- Durum bu. - Çalışmak derken ne kastediyorsun?
Bir salona girip herkesin sana tapınmasını seyretmeyi değil.
Gerçekten mi?
"Gerçekten mi?
Bu mudur?"
Orada yemek yiyor musun?
Artık yemiyorum.
Eskiden yerdim.
Bunu çalacağım.
Biri bir Burt Lancaster hikâyesi anlatmıştı.
Evine gitmişler, kapıyı açar açmaz
"Kek ister misin, Bob?" demiş.
Benim en sevdiğim Lancaster hikâyesi şu: Sert İkili
çekilirken karavanına gitmişler.
Kirk Douglas ve o, fotoğraf imzalayacakmış.
Kapısını tıklamışlar. Lancaster "Gelin," demiş.
Kalemle gitmişler. Burt Lancaster imzalayacak.
"Kendi kalemim var," demiş.
Kocaman bir Sharpie çıkarıp havalı bir imza çakmış. "Burt Lancaster."
Bütün fotoğrafları imzalayıp gitmiş.
Sonra Kirk Douglas'ın karavanının kapısını çalmışlar.
"Girin," demiş.
Fotoğraf yığınıyla gelmiş.
Kalemi vermişler. İmza atmış.
İmzası kargacık burgacıkmış. "Bana onun kalemini getirin," demiş.
Tekrar Burt Lancaster'ın kapısını çalmışlar.
Burt Lancaster kapıya elinde kalemle çıkmış.
"Bunun için geldiniz herhalde."
İkisi sürekli birbirleriyle ... geçiyormuş.
"Bunun için geldiniz herhalde."
Aylarca aradığın bir reklam vardı. Neydi o?
Bir adamın sesini aradım. Adam...
Kabin spikeriydi.
Ben çocukken kabin spikerleri vardı.
Yayında bir kesinti olursa
bir adam çıkıp şöyle derdi:
"Bazı teknik sorunlar yaşıyoruz. Birazdan tekrar birlikte olacağız."
Benim en sevdiğim kabin spikeri Robert Molly'ydi.
Million Dollar Movie'nin sonunda Robert Molly çıkar
ve ertesi günün filmini duyururdu.
"Yarın Barbara Stanwyck, Kirk Douglas'ın ağzının payını verecek," derdi.
"Million Dollar Movie'de."
- Çocukluğumun sesiydi. - Yeniden duymak mı istedin?
Sonunda buldum. Altı ayımı aldı, ama buldum.
"Birazdan The Joe Franklin Show başlayacak."
Yeni Üç Kafadarlar'ın afişini gördün mü?
Üç Kafadarlar, benim bile zor dayandığım bir şeydi.
- Sen meraklı mıydın? - Değildim.
- Ben de değildim. - Galiba Moe beni rahatsız ediyordu.
Birinin kafasına metalik bir nesneyle vurulunca...
Birinin kafasına çekiç vururlarsa hevesim kaçıyor.
Kapatıyorum.
Otoparka siz mi bakıyorsunuz?
Burada kafe var mı?
Yok mu?
FAIRWAY "BENZERSİZ MARKET"
- Bir kahve alayım. - Bana bir cappuccino.
Çavdar ekmeğine ton balıklı sandviç.
Yedi tahıllı ekmek olur mu?
Tek ekmeğiniz o mu? Yedi tahıllı mı?
O sandviç için evet.
Jack Nicholson'ın Beş Kolay Parça'da yaptığını mı yapayım?
Baştan başlayalım. Sizde ne var?
- Yedi tahıllı... - Mükemmel.
Peki.
Ekmek kızarsın mı?
"Tavuk salatası istiyorum."
Ne istiyorsunuz? Elimizdekini vereceğiz.
"Ne istiyorsunuz? Elimizdekini vereceğiz."
Harika.
Üç hafta sonra 54 yaşında olacağım.
Artık her sabah kendime soruyorum:
"Kalan zamanımda ne istiyorum?"
Evet.
"Hayatımda mutlaka yapmak istediklerim" listesi kısalıyor.
- Doğru. - Ama kalanları
- mutlaka yapmalıyım. - Evet.
Bir keresinde terasımda otururken
"Böyle bir evim olsaydı," demiştin, "Yanıma bir telefon koydururdum ve..."
"Hayır. Hayır."
İlk ne zaman sahneye çıktın?
21 yaşındaydım.
Nerede?
Catch a Rising Star. 78. Cadde'de.
- Çok gitmişsindir. - Tabii.
Benim için daha müthiş bir şey yoktu.
Good Times'taki genç komedyenler gecelerinde büyülenirdim.
- Öyle mi? - Tam bir oyuncu olmayı düşündün mü?
Gerçek bir oyuncu.
Hiç "Bunu deneyeyim," dediğin bir nokta oldu mu?
Aslında oyunculuk yaptım.
- Bu repliği çok iyi okudun. - Ne?
"Aslında oyunculuk yaptım."
Vay be.
Tam beş ödülüm var.
Veren kurumları sen bilmezsin, ama ödül aldım sonuçta.
Amerika Perakendeciler Birliği mi?
Daha önce de söylemiştim. Sen adeta bir meçi saplar gibi espri yapıyorsun.
Neyi saplar gibi?
Meçi.
M-E-Ç.
Kılıç desene şuna.
"Meç" demeyi tercih ederim.
- Öyle denmez mi? - Çok züppesin.
"Kılıç saplamak" çok yanlış anlaşılabilir.
"Kılıç saplama" becerisi.
- Tecavüz etmek gibi mi anlaşılır? - Aynen.
- "Benden iyi mi saplarsın?" - Evet.
- Olmaz. - "Saplamayı bilmezsin."
"Hapishanedeki hücre arkadaşım saplamaktan girmişti."
Çavdarsız ekmeğe ton balığı.
Çavdarsız ton balığı mı? Çok komik.
- Bir ricada bulunabilir miyim? - Evet.
- Bir çatal ve peçete alabilir miyim? - Elbette.
- Turşunuz var mı? - Var.
Bir tabak turşu alabilir miyiz?
- Bu o filmden... - "Bir tabak turşu istiyorum.
Ve bir çatal istiyorum.
Yemek yerken kullanabileceğim bir alet istiyorum.
Bu, sorun olur mu?
Ağlamamı mı istiyorsunuz?"
Oyunculuğu mu soruyorsun?
Sormak istediğim...
Karşındayım ve beni iyi tanıyorsun.
Gözlerime bakarsan bunun içimde olmadığını görürsün.
Bana "Kullanmadığın bir potansiyelin var," diyemezsin.
- Bu doğru değil. - Şöyle dersin:
"Neyin varsa kullanmışsın."
- Bu doğru değil. - Peki.
Sana bakıp "Tembel pezevenk," diyorum.
"İsteyebileceği her şeye sahip.
Tembel, miskin, işe yaramaz bir pezevenk."
- Bu doğru değil. - Evet.
Ne yapayım yani? Ciddi işler mi?
Daha klasik, teatral işler mi yapayım?
Günümüzün dili en iyi kullanan oyuncularından olduğum söylenir.
Ama sen neyi kastettiğimi anlamıyorsun. Niye?
"Massapequa'lı bir çocuksun," diyorsun.
Bar Harbor'lı diyelim.
- Sulu kaydırak vardı ya? - Evet.
Sulu kaydırakta koşardın,
ama koşmayı bıraktıktan sonra da gitmeye devam ederdin.
Çocukken buna inanamazdım.
Biz başka çocukların sulu kaydıraklarını dikizlerdik.
"Şu ... Jerry'de ... bir sulu kaydırak var.
İt herif.
Şu sulu kaydırağa bak. Vay anasını.
Ulan be."
"Eğlenceli olmalı."
"Burada bununla oynayan var mı?
Eve girdi. Ne yapıyor? Camdan bakalım.
Banyoda saç fırçasıyla konuşuyor."
Çocukken
kardeşlerim top oynarken ben çalışırdım.
Yazları sabah onda evden çıkardım.
Maddi güçlük çektiğini mi anlatıyorsun?
Hayır, kardeşlerimin ne kadar hayta olduğunu.
Onda garajın önünde top oynarlardı.
Öğleden sonra dörtte döndüğümde hâlâ oynuyor olurlardı.
O ... garajın önünde altı saat oynarlardı.
Daha mı sorumluluk sahibiydin?
Kardeşlerimin yanında Abraham Lincoln'dım.
Bütün kardeşlerim John Wilkes Booth'tu.
Senin için baba olmak nasıl bir şey?
Baba olmak...
Gökkuşağında sörf yapmak gibi.
Hayatta yaşanacak ne varsa yaşıyorsun.
Çocukların en sevdiğim yanı, tuvaletteyken
kapıyı çalınca "Gel," demeleri.
Bunu kimse yapmaz.
Kimse kakasını yapmaktayken seni tuvalete buyur etmez.
Doğru.
Film akademisinin yaş ortalaması inanılmaz.
Oscar törenini sunmaya gittiğimde
yanıma birçok insan geldi.
Gerçekten çok etkilendim.
Mesela yanıma 80 yaşlarında bir adam geldi.
Yanıma gelip elimi sıktı.
"Ben Bob Tucker," dedi.
"Sarı Kurdeleli Kız filminde dublörlerin koordinatörüydüm."
Anladım.
"Size yürekten teşekkür ederim.
Zaman ayırıp gelmeniz bizim için..."
Yanında bir kadın vardı.
"Ben Muriel Whittingham.
Ölüm Korkusu'nun sanat yönetmeniydim."
"Aman Tanrım!" diyorsun.
Peki, diyelim Oscar törenini baştan hazırlamanı istediler.
Ne yapardın?
Nasıl mı daha iyi olurdu?
Bence iki saat sürmeli.
Sinema sanatına saygı gösterilmeli
ve çok daha ciddi olmalı.
- Sence bu tutar mı? - Hayır. Sorun da bu.
- Oscar'ı sunar mıydın? - Hayır.
- Hiç mi? - Hayır.
- Aklından bile geçmez mi? - Hayır.
"Buzlu çay alabilir miyim?
Alo. Hayır.
Teşekkürler."
Bir program yapıyorsun ve yayın sırasında seninle konuşuyorum.
Kamera kapalıyken...
- Freddie de Cordova gibi. - Evet.
- Rip Torn'un olurum. - Evet.
Rip Torn'la Arı Filmi'nde beraber çalıştık.
Onu çok severim.
Ona "Evin nerede?" demiştim.
"Salisbury'de," dedi.
"Nasıl bir yer?" diye sordum.
Resmen şunu anlattı:
"Bazı insanlar biraz tuhaf.
Bir keresinde bara gitmiştim.
İki adam vardı.
Bana pis pis baktılar.
Bir şey olacağını anladım."
Çok şaşırdım. "Ne oldu ki?"
"Arabama gidiyordum.
Adamlardan biri hamle yaptı. Çenesine bir tane geçirdim.
Diğeri şişeyle suratıma vurdu.
Birinin orasına tekme attım, öbürüne çatalla..."
Adam resmen Peckinpah tarzı bir kavga anlattı.
Ağzım açık kaldı. "Ne zaman?"
"Geçen yaz."
74 yaşında mı ne. Adam...
- Çılgın. - Evet, çılgın.
- Süper. - Çılgın.
Bu arada, bence senin lanetin bu. Hep söylüyorum.
Tamam, çok yetenekli bir oyuncusun, ama sende bir yazarın zekâsı var.
Birlikte çalıştığım insanlar sayesinde oldu.
Çok komik biri değilim.
Ama altı yıl boyunca
onlarla çalışınca çok şey öğrendim.
Bana çok şey öğrettiler.
Bu, öğretilebilecek bir şey değil.
Bazı açılardan...
- Tevazuu bırak. - Teşekkürler.
Rebecca'ya bin dolar bahşiş bırakmamız lazım.
İşi o noktaya getirdik.
- Şehir merkezinde hayat garip. - Niye?
Çok garip.
Evindesin, sabahın üçünde şu sesle uyanıyorsun:
"... oradan, Steven!
Steven! Buraya gel!"
Aradan beş dakika geçiyor. Sonra,
"... oradan, Steven!"
Hâlâ "... oradan, Steven," diyor.
Kaynayan bir tencere gibi.
Gençliğin enerjisi. Genç olman lazım.
Sadece gençler bu kadar ateşli olabilir.
Sadece onların tenceresi kaynar.
"...oradan, Steven!
Steven, buraya gel!"
Altyazı çevirmeni: Aylin Güneri